شهادت حضرت رقیه (ع)
شهادت حضرت رقیه (ع) تسلیت !
تو چقدر سربلند بیرون آمدی! ایمان، همپای تو بزرگ شده بود.بالِ تمامِ فرشته ها برای گام گذاشتنت در خویش نمیگنجند.تو کودکی سه ساله هستی که آوای دل شکستگیت، در کوچه پسکوچههای تاریک تاریخ بشری همچنان به گوش میرسد.
ولادت آن حضرت در مدینه بود و در سن سه سالگی یا بیشتر با پدر بزرگوارش به کربلا آمد. قبل از روز عاشورا بارها مورد تفقد و دلجویی حضرت اباعبدالله (ع) قرار گرفت تا آنجا که آن حضرت به خواهرشان حضرت زینب (س) در مورد وی سفارش کردند. در شهر شام در روز پنجم صفر، حضرت رقیه (س) مظلومانه به شهادت رسید. نام شریفش «رقیه»، «فاطمه» و «زینب» و پدرش حضرت اباعبدالله الحسین (ع) و مادرش اماسحاق است. حضرت رقیه (س) بعد از شهادت امام حسین (ع)، اهل بیت (ع) و اصحاب ایشان در صحرای کربلا، همراه با اسرا به کوفه و شام برده شد و در مسیر چهل منزل راه شهر شام، رنجهای فراوانی از دشمنان دید. در شام بی تاب بود و برای رفع بی تابیش ... سر پدرش را به وی تحویل دادند ...بعد از دیدن سر نورانی پدر با پیشانی شکسته ، آنقدر گریست تا قلب نحیفش ایستاد و به ملکوت اعلا پیوست.
اشک یعنی تکه ای دل از بلور اشک یعنی آیه ای از کوه نور
اشک را اینگونه معنا میکنند دل شکسته فاطمه(س) گفت الغفور
اشک یعنی علی(ع) شیر خدا سر درون چاه از ظلم آن شرور
اشک یعنی معدن الماس گرم خون به گودال، اماحسین(ع)بود درحضور
اشک یعنی آتش زدندبرخیمه ها سوخت دل زینب (ع) ولی ایستاد صبور
اشک یعنی آن مریض در کربلا زنده ماند و سجاد(ع) بود تا پای گور
اشک را قصه هائیست ناتمام در پیاله غم چو می، خصم در سرور
آن سه ساله دختری نیکو سرشت اشک او بر نیزه بابا بود اما ز دور
چون عمویش نیست دیگر در برش گوشواره کندندزگوشش یارب به زور
من دعا کردم رقیه(ع) نریزد اشک تو ای عزیزبااشک جان دادی لیک باغرور
چشم من بی اشک اباعبداله حسین(ع) هرگز مباد
اشــک را چـــــو داد هـو هسـت یـار و هور
گفت خواجه که ،نامی چو گردی دل غمین
کن دعــا با اشک از بـهر ظهور
